«…μήπως ονειρεύομαι;» Μια παράσταση ειδικά σχεδιασμένη για ανθρώπους από 1 έτους!

cropped-cebccf80ceb1cebbcebfcc81cebdceb9-cf80cebfcf84ceb1cebcceb9-e1446070847998.jpgΣυχνά οι γονείς με ρωτούν: «Θα μπορέσει να παρακολουθήσει; Είναι 2 ετών και δεν κάθεται καθόλου σε ένα σημείο.» Ή « η κόρη μου είναι 4 ετών. Πήγαμε σε μια παράσταση για μικρά παιδιά και στο πρώτο 10λεπτο άρχισε να ουρλιάζει… Τι να κάνω; Να τη φέρω ή πάλι θα δημιουργηθεί θέμα;»

Αυτά και άλλα παρόμοια ερωτήματα, παρόλο που αφορούν στα παιδιά μας, έχουν επίκεντρο τη δική μας σκέψη και οπτική για τα πράγματα.

Τα παιδιά και κυρίως τα πολύ μικρά, 1-4 ετών, δεν έχουν κανένα λόγο να μείνουν ακίνητα σε ένα σημείο. Η φύση το ορίζει αυτό. Γιατί, για να μπορέσουν να λειτουργήσουν μέσα στον κόσμο πρέπει πρώτα να τον κατανοήσουν. Άρα να τον ερευνήσουν. Ακίνητα δεν μπορούν να καταφέρουν τίποτα.

Επίσης, σε αυτή την ηλικία, η ανάπτυξη του λόγου είναι μια συνεχής διαδικασία. Κάθε μέρα στη λεκτική έκφραση, γίνονται συγκλονιστικές αλλαγές, εμφανείς ή μη. Ο κύριος λοιπόν τρόπος προφορικής έκφρασης και ειδικότερα διαμαρτυρίας είναι το κλάμα και όχι η ανάπτυξη επιχειρηματολογίας. Τα 10’ για ένα μικρό παιδί και ο τρόπος που τα βιώνει αντιστοιχεί σε 8ωρο, τουλάχιστον, δικό μας.

Όταν ένα παιδί κλαίει στο θέατρο, δε δημιουργείται κανένα άλλο θέμα παρά το ότι δεν περνάει καλά το ίδιο, βαριέται, κάτι το χαλάει. Άρα, η παράσταση δεν κατάφερε να το κερδίσει.

Πως όμως χρειάζεται να σκεφτόμαστε, όταν σχεδιάζουμε για τόσο μικρά παιδιά μια θεατρική παράσταση και ποιος είναι ο στόχος της;

Δύο είναι τα σημεία που οδηγούν στην απάντηση των παραπάνω. Το ένα συνδέεται με το ποια είναι η ανάγκη του παιδιού, όταν έρχεται σε επαφή με ένα αντικείμενο τέχνης ή άλλο. Το δεύτερο σχετίζεται με την έννοια του παράδοξου της σκέψης του. Αναφέρομαι στην «ιδιομορφία» που τα παιδιά αντιλαμβάνονται τα πράγματα. Για παράδειγμα, μια χαρτοπετσέτα, ένα παιδί από 1 έως 6 ετών μπορεί κάλλιστα να τη χρησιμοποιήσει ως καπέλο, σεντόνι, μαξιλάρι και 1002 άλλα.

Βασική ανάγκη των παιδιών, όχι μόνο όταν έρχονται σε επαφή με το θέατρο, είναι να καταλαβαίνουν και να απολαμβάνουν τον κόσμο γύρω τους. Πιστεύω ότι αυτός θα έπρεπε να είναι και ο βασικός σκοπός κάθε ψυχαγωγικής ή εκπαιδευτικής δράσης. Συνεπώς τα παιδιά, ειδικά αν είναι η πρώτη τους επαφή με το θέατρο, χρειάζεται να βρεθούν μπροστά σε σκηνικές συνθήκες που αναγνωρίζουν.

Γι αυτό στο «…μήπως ονειρεύομαι;» συναντούν αντικείμενα απόλυτα γνώριμα (υφάσματα, κορδέλες, νερό, χρώματα…)

Παράλληλα, ο συνδυασμός και ο τρόπος χρήσης των σκηνικών αντικειμένων σέβεται απόλυτα την παράδοξη σκέψη τους, τη «φευγάτη» τους αντίληψη. Photo-022

Μαξιλάρια παράθυρα, υφάσματα ποτάμια, ξιφομαχίες με ξεσκονίστρες είναι στοιχεία που

πρωταγωνιστούν, γιατί είναι απόλυτα βατά και φυσιολογικά για τα παιδιά.

Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που η παράσταση αυτή αφορά σε όλες τις ηλικίες. Γιατί, τα μεγαλύτερα παιδιά αλλά και οι ενήλικες ενδιαφέρονται να ανακαλύψουν, να έρθουν σε επαφή με τις διαφορετικές διαστάσεις που «κρύβονται» στα αντικείμενα γύρω μας.

Για τους μικρούς οι σκηνογραφικές συνθήκες είναι γνώριμες. Για τους μεγάλους είναι ένα παιχνίδι, ένα ταξίδι σε χώρους φαντασίας και ονείρου!

Μαρία Παυλοπούλου

Ειδικός δημιουργικής εκπαίδευσης- Δημιουργός παραστάσεων και παιχνιδιών για παιδιά βρεφικής και μεταβρεφικής ηλικίας (1-4 ετών)

DSC_0036

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s